Ας μιλήσουμε για τους γκέι (σοβαρά αυτή τη φορά)

Γκέι; Όλα οκ!
Γκέι; Όλα οκ!

«Χρόνια ομοφυλόφιλος; Γιατρός στην Καλιφόρνια διαγιγνώσκει τις αρσενικές ομοφυλοφιλικές συμπεριφορές ως χρόνια ασθένεια » διάβασα προχθές στον τίτλο ενός άρθρου στο διαδίκτυο.

Τις τελευταίες μέρες επίσης είδα να γράφονται αμέτρητα άρθρα για τη νέα νομοθεσία κατά των LGBT  (lesbians, gays, bisexuals, transsexuals) στη Ρωσία, η οποία πρόκειται να ισχύσει εν όψει των χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων στην πόλη Sochi. Σύμφωνα με τη νομοθεσία αυτή απαγορεύεται οποιαδήποτε «gay συμπεριφορά» είτε από τους αθλητές, είτε από τους επισκέπτες των Ολυμπιακών Αγώνων και σε περίπτωση που κάποιος δε σεβαστεί τους νόμους, μπορεί να συλληφθεί και να παραμείνει υπό κράτηση έως και 14 μέρες.

Πότε επιτέλους οι άνθρωποι θα σοβαρευτούν σχετικά με το γκέι ζήτημα; Και για να το πω πιο ξεκάθαρα: Είναι δυνατόν να βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα και να αναρωτιόμαστε ακόμα για το αν πρέπει οι ομοφυλόφιλοι να ‘χουν τα ίδια δικαιώματα με τους ετεροφυλόφιλους και να αποκαλούμε «φυσιολογικές» μόνο τις ερωτικές σχέσεις ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες; Άρα πρέπει να τα πάρουμε όλα πάλι από την αρχή… Πάμε πολύ πίσω λοιπόν…

Η ομοφυλοφιλία είναι τόσο παλιά και τόσο φυσιολογική, όσο και η ετεροφυλοφιλία. Όλοι ξέρουμε για παράδειγμα πως στην Αρχαία Ελλάδα είτε έκανες έρωτα με άντρα, είτε με γυναίκα, ήταν ένα και το αυτό. Κανένας άντρας που είχε άλλους άντρες εραστές δε θεωρούνταν «άρρωστος» ή «μη φυσιολογικός» και καμιά γυναίκα που θα εκδήλωνε τον ερωτισμό της για μια άλλη γυναίκα, δε θα θεωρούταν ότι παρεκκλίνει από την πραγματική γυναικεία της φύση. Η συγκεκριμένη ερωτική ελευθερία δεν υπήρχε μόνο στην Αρχαία Ελλάδα, αλλά και στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και σε κάθε άλλη ανεπτυγμένη κοινωνία της τότε εποχής.

Και πώς από ‘κείνη την φιλελεύθερη αντιμετώπιση της ομοφυλοφιλίας φτάσαμε στην τόσο έντονα αρνητική της σημερινής εποχής; Α ναι, εδώ ανοίγουμε μια παρένθεση: Τα τελευταία 2000 χρόνια επικράτησε στη βορειοδυτική μεριά του πλανήτη μας μια ιδεολογία, η οποία πήρε τη μορφή θρησκείας και η οποία θέλησε ν’ αλλάξει τις ζωές όλων των ανθρώπων. Μα ναι, φυσικά μιλάω για το Χριστιανισμό. Και όχι, δε χρειάζεται να είσαι άθεος,  ειδωλολάτρης  ή Βουδιστής για να καταλάβεις τι έγινε από τη στιγμή που επικράτησε ο Χριστιανισμός γενικά  στο δυτικό κόσμο. Πολλοί συγγραφείς σήμερα παραδέχονται ότι ο χριστιανισμός οδήγησε σε ριζικές αλλαγές σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας: στον τρόπο ζωής, στον τρόπο σκέψης και πίστης, μοιραία λοιπόν επηρέασε και την ερωτική ζωή πολλών ανθρώπων αλλά και τον τρόπο έκφρασης της. Οι εκπρόσωποι του χριστιανισμού ειδικά στο παρελθόν, τηρούσαν μια ξεκάθαρα εχθρική στάση απέναντι σε οτιδήποτε αρχαιοελληνικό ή αναθεμάτιζαν οτιδήποτε επηρεασμένο από ‘κείνη την «αμαρτωλή» εποχή, άρα και πολλά κομμάτια της ιδεολογίας εκείνης της εποχής. Έτσι μέσα σε όσα απαρνήθηκε ο Χριστιανισμός ήταν η σεξουαλικότητα και η ελευθερία έκφρασης της. Μπήκαν οι κανόνες,  αρχίσανε οι απειλές και οι ιστορίες για την Κόλαση και τον Παράδεισο και ξαφνικά κάθε ένστικτο μας από φυσικό έγινε αμαρτωλό και «δαιμονισμένο». Το σεξ ως προφανώς το δυνατότερο όλων των ενστίκτων ήταν και το πρώτο που τοποθετήθηκε μέσα σε αυστηρούς κανόνες: Όχι στο προγαμιαίο σεξ, όχι στην απιστία, όχι στον αυνανισμό, όχι στην πορνεία, όχι στην ομοφυλοφιλία και ο κατάλογος δεν έχει πραγματικά τέλος. Κάθε σεξουαλική συμπεριφορά που δεν αποσκοπούσε στην απόκτηση απογόνων θεωρούταν το λιγότερο αμαρτωλή και απαγορευόταν τόσο από την Εκκλησία, όσο και από την Πολιτεία σε αρκετές περιπτώσεις.

2000 χρόνια μετά και βλέπουμε ότι τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει σημαντικά. Και δεν μιλάω για το γεγονός ότι το σεξ πριν το γάμο έχει γίνει γενικά αποδεκτό και ότι η απιστία δεν είναι λόγος πια να συλλαμβάνεσαι. Αυτά είναι βέβαια ουσιαστικά αλλά παράλληλα πολύ μικρά βήματα για την ανθρωπότητα. Ενώ όλοι ξέρουμε τι συμβαίνει γύρω μας και ακόμη περισσότερο μέσα μας, γιατί αρνούμαστε να δεχθούμε την αλήθεια σε γενικότερο επίπεδο; Είναι δυνατόν ο άνθρωπος να γίνει ένα υποταγμένο, φοβισμένο ζωάκι, ανίκανο να ζήσει πραγματικά όπως θέλει επειδή θ’ ακούει και θα δίνει τόση πολλή σημασία στα λόγια των άλλων;

Όχι βέβαια και γι’ αυτό δε θα πάψουν ποτέ να υπάρχουν LGBT! Ποτέ. Πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Ευτυχώς, γιατί αυτός ο κόσμος θα ήταν πραγματικά αφάνταστα βαρετός μόνο με ετεροφυλόφιλους και βαθιά θρησκευόμενους οικογενειάρχες. Μα πραγματικά σκεφτείτε: αν δεν υπήρχαν όλες αυτές οι παραγκωνισμένες κοινωνικές ομάδες, πού θα βγάζανε το θυμό τους και την ανάγκη υπεροχής τους οι ετεροφυλόφιλοι ή ακόμη και οι κρυπτο-ομοφυλόφιλοι;

Ξέρω, ξέρω τι μπορεί ν’ ακούσω πάλι. Ότι οι ετεροφυλόφιλοι δεν ενοχλούν τους ομοφυλόφιλους αν οι ομοφυλόφιλοι με πράξεις τους δεν εκνευρίσουν τους ετεροφυλόφιλους. Μάλιστα. Δηλαδή, οι ομοφυλόφιλοι είναι αυτοί που πάντα πρέπει να κρατάνε ένα επίπεδο στη δημόσια συζήτηση, σωστά; Οι ετεροφυλόφιλοι που τόσα χρόνια έχουν κατασκευάσει μια σειρά από μύθους/ιστορίες/θεωρίες για τους ανθρώπους με διαφορετική σεξουαλικότητα, θέλοντας ν’ αποδείξουν πόσο «κακό» είναι να μην είσαι ετεροφυλόφιλος, δεν έχουν εκνευρίσει τους ομοφυλόφιλους; Και για να γίνω πιο συγκεκριμένη σε σχέση με το ερώτημα μου, πάμε να δούμε μία-μία τις δημοφιλέστερες θεωρίες/αντιλήψεις των ετεροφυλόφιλων για τους ομοφυλόφιλους και να κρίνουμε πόσο σωστές μπορεί να είναι.

Θεωρία 1η: «Η ομοφυλοφιλία είναι αρρώστια».

Δεν ξέρω τι ακριβώς εννοούσαν οι άνθρωποι τη δεκαετία του ’70 όταν το έλεγαν αυτό. Ίσως θεωρούσαν ότι οι ομοφυλόφιλοι «κολλήσανε» από κάπου την ομοφυλοφιλία και ότι με ειδικά φάρμακα θα φύγει, όπως ήρθε: σαν ίωση. Το δυστύχημα ήταν ότι τη δεκαετία του ’80 βρήκαν πάτημα οι βαθιά συντηρητικοί και ενοχοποίησαν τους ομοφυλόφιλους  για την εξάπλωση του  ιού HIV κι έτσι για μια μεγάλη χρονική περίοδο το AIDS έγινε «η αρρώστια των γκέι». Χρειάστηκαν να περάσουν κάποια χρόνια για να καταλάβουν πρώτα οι επιστήμονες και μετά όλοι εμείς οι υπόλοιποι ότι ο οποιοσδήποτε μπορεί να μολυνθεί από τον συγκεκριμένο ιό, ότι σεξουαλικό προσανατολισμό κι αν έχει.

Στο παρελθόν, υπήρξαν βέβαια κι αυτοί που δε θεώρησαν την ομοφυλοφιλία μια σωματική ασθένεια, αλλά αντίθετα μια ψυχική ασθένεια. Και δεν ήταν απλοί, καθημερινοί άνθρωποι. Οι επιστήμονες της Ψυχικής Υγείας και πιο συγκεκριμένα η Αμερικάνικη Ψυχιατρική Εταιρεία (APA) μόλις το 1973 αφαίρεσε την ομοφυλοφιλία από τον κατάλογο των ψυχικών διαταραχών (DSM) θεωρώντας την μια φυσιολογική παραλλαγή της σεξουαλικής συμπεριφοράς. Μέχρι τότε οι ομοφυλόφιλοι θεωρούνταν ψυχικά πάσχοντες και δέχονταν ψυχιατρική και ψυχαναλυτική θεραπεία ώστε να γίνουν ετεροφυλόφιλοι. Ευτυχώς όμως, η συγκεκριμένη τάση έπαψε επίσημα το 1973, οπότε όσοι παράλογοι ήθελαν απλά να συνεχίσουν να υποστηρίζουν ότι οι ομοφυλόφιλοι είναι άρρωστοι και χρειάζονται ιατρική βοήθεια, έπρεπε να συνεχίσουν να το ισχυρίζονται χωρίς πλέον να μπορούν να στηρίξουνε επιστημονικά τα λεγόμενα τους. Δηλαδή, το φάσμα της ψυχοπαθολογίας, που υπάρχει πιθανότητα να βρεθεί κάποια στιγμή στους ομοφυλόφιλους, είναι τόσο ευρύ, όσο και το φάσμα της ψυχοπαθολογίας που προφανώς ανευρίσκεται και στους ετεροφυλόφιλους. Άρα προφανώς η ομοφυλοφιλία είναι τόσο «παθολογική» όσο και η ετεροφυλοφιλία.

Ακόμη και ο πατέρας της Ψυχανάλυσης, Φρόυντ, το 1935, σ’ ένα γράμμα του προς μια μητέρα της οποίας ο γιος ήταν ομοφυλόφιλος είχε ξεκαθαρίσει ότι η ομοφυλοφιλία δεν ανήκει στις ψυχικές διαταραχές, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Από το γράμμα σας βγάζω το συμπέρασμα ότι ο γιος σας είναι ομοφυλόφιλος. Η ομοφυλοφιλία, σας διαβεβαιώνω, δεν είναι κάτι για το οποίο κανείς πρέπει να ντρέπεται. Πολλά αξιοσέβαστα μέλη αρχαίων και σύγχρονων κοινωνιών υπήρξαν ομοφυλόφιλοι και αρκετοί από αυτούς ήταν οι σπουδαιότεροι άντρες. Είναι μεγάλη αδικία να αντιμετωπίζεται η ομοφυλοφιλία ως έγκλημα. Το τι μπορεί να κάνει η ψυχοθεραπεία για το γιο σας είναι άλλου είδους. Αν είναι δυστυχής, νευρωτικός, γεμάτος συγκρούσεις, συνεσταλμένος στην κοινωνική του ζωή, η ψυχοθεραπεία μπορεί να του δώσει αρμονία, ηρεμία, αποτελεσματικότητα, άσχετα με το αν είναι ομοφυλόφιλος ή όχι».

Θεωρία 2η: «Η ομοφυλοφιλία έχει να κάνει με περιβαλλοντικούς παράγοντες».

Ειλικρινά όμως δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι. Οι επιστήμονες δήλωναν στο παρελθόν ότι η ομοφυλοφιλία οφείλεται τόσο σε περιβαλλοντικούς όσο και σε γενετικούς παράγοντες (όπως όλες οι συμπεριφορές του ανθρώπου).   Παρ’ όλο που έχουν γίνει διάφορες έρευνες με βάση αυτή τη θεωρία, δεν έχει βρεθεί κάτι σίγουρο και πραγματικά αξιόπιστο. Και η αλήθεια είναι ότι το περιβάλλον δε μπορεί μια ολόκληρη ζωή να επηρεάζει τη σεξουαλική συμπεριφορά του ανθρώπου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι πολλοί ομοφυλόφιλοι γεννιούνται από ετεροφυλοφιλικές οικογένειες αλλά και πολλά ετεροφυλόφιλα παιδιά υιοθετούνται ή γεννιούνται από ομοφυλόφιλους γονείς. Αν το περιβάλλον ήταν τόσο ισχυρό, τότε θα ‘πρεπε να παίζει και καθοριστικό ρόλο στη σεξουαλική ταυτότητα του κάθε παιδιού. Έτσι οι πιθανότητες που θέλουν την ομοφυλοφιλία να βασίζεται σε περιβαλλοντικούς παράγοντες ενδέχεται να είναι πολλές, ενδέχεται όμως και να μην είναι. Πάντα υπάρχουν ομοιότητες αλλά και  διαφορές στις ζωές των ομοφυλοφίλων για να μπορούμε με σιγουριά να θέσουμε κανόνες.

Θεωρία 3η : «Η ομοφυλοφιλία βασίζεται σε συγκεκριμένο γονίδιο».

Ναι, όπως και η ετεροφυλοφιλία, έτσι; Επειδή λοιπόν βρήκαμε πριν χρόνια το γονίδιο που μας κάνει ετεροφυλόφιλους, τώρα ψάχνουμε το γονίδιο που μας κάνει ομοφυλόφιλους. Και μετά θα τα ξέρουμε όλα;

Όταν λέμε ότι η ομοφυλοφιλία βασίζεται σε βιολογικούς παράγοντες δεν εννοούμε ότι ψάχνουμε να βρούμε ένα «προβληματικό» γονίδιο τ’ οποίο πρέπει άμεσα να καταστραφεί για να σωθεί η ανθρωπότητα. Οι επιστήμονες έχουνε κάνει διάφορες έρευνες μελετώντας τις ανατομικές διαφορές στους εγκεφάλους των ετεροφυλόφιλων και των ομοφυλόφιλων ή έχουν μελετήσει τα χρωμοσώματα των ομοφυλοφίλων, ενώ έρευνες έχουν γίνει σε οικογένειες και δίδυμα αδέρφια για το κατά πόσο το ζυγωτό ή η μήτρα της μητέρας παίζουν ρόλο στην ομοφυλοφιλία. Έχουν βγει κάποια αποτελέσματα αλλά τίποτα πραγματικά ατράνταχτο. Κι αυτό γιατί σύμφωνα με τους νέους επιστήμονες, η ομοφυλοφιλία δε μπορεί να βασίζεται μόνο σε ένα γονίδιο αλλά σε πολύ περισσότερα και αυτό γιατί αν υπήρχε μόνο ένα «γονίδιο ομοφυλοφιλίας» θα είχε εντοπιστεί καθώς θα μπορούσε να διαδοθεί εξαιρετικά εύκολα στον ανθρώπινο πληθυσμό. Επιπροσθέτως, αν υπήρχε ένα μοναδικό γονίδιο ομοφυλοφιλίας τ’ οποίο ήταν και ελαττωματικό, θα ‘πρεπε να έχει ήδη εξαλειφθεί από το ανθρώπινο είδος στο βάθος των αιώνων καθώς δεν ευνοεί τη διαδικασία της αναπαραγωγής. Για να μην έχουν εξαφανιστεί οι ομοφυλόφιλοι εδώ και μερικά εκατομμύρια χρόνια, κάποιος λόγος θα υπάρχει!

Θεωρία 4η: «Μέσω του ομοφυλοφιλικού σεξ δεν προκύπτουν απόγονοι».

Μαντέψτε τι: ούτε μέσω του ετεροφυλοφιλικού σεξ προκύπτουν απόγονοι, αν οι δυο εραστές δεν το επιθυμούν. Αν το ομοφυλοφιλικό σεξ θεωρείτε αφύσικο επειδή οι γκέι δε μπορούν να κάνουν παιδιά, τότε πολύ απλά ας σκεφτούμε ότι αν οι γκέι θέλουν παιδιά μπορούν να υιοθετήσουν ή να αποκτήσουν βιολογικά παιδιά μέσω παρένθετων μητέρων (οι άντρες) ή μέσω κάποιου δότη σπέρματος (οι γυναίκες). Κι εδώ ξέρω τι θ’ ακούσω πάλι: «Οι ομοφυλόφιλοι δεν μπορούν να κάνουν παιδιά μεταξύ τους, παρά μόνο με τη μεσολάβηση τρίτων. Αυτό δεν είναι φυσιολογικό αφού δε συμβαίνει το ίδιο στα ετεροφυλόφιλα ζευγάρια». Σοβαρά; Μα, υπάρχουν εκατομμύρια ετεροφυλόφιλα ζευγάρια σ’ αυτό τον κόσμο που χρησιμοποιούν τεχνητές μεθόδους για ν’ αποκτήσουν παιδιά, επειδή πολύ απλά δε μπορούν να τα αποκτήσουν με  φυσικό τρόπο. Δεν μπορώ να καταλάβω τ’ ότι η οποιαδήποτε νοικοκυρά μπορεί να αποκτήσει παιδί μέσω εξωσωματικής γονιμοποίησης ή μέσω παρένθετης μητέρας αλλά δε μπορούν το ίδιο να κάνουν και πολλά ομοφυλόφιλα ζευγάρια.  Το ίδιο ακριβώς πράγμα δεν είναι; Ίσως πάλι, επειδή έχει γίνει μόδα πολλές σταρ του Χόλλυγουντ να κάνουν παιδιά πληρώνοντας άλλες γυναίκες να τους τα γεννήσουν, το έχουμε όλοι αποδεχθεί. Αλλά με τους ομοφυλόφιλους πάντα είναι κάτι άλλο, σωστά; Καθόλου διαφορετικό δεν είναι!

Και για όσους θα το πάνε ακόμα πιο μακριά λέγοντας ότι εντάξει με την απόκτηση παιδιών μέσω της επιστήμης, αλλά οι ομοφυλόφιλοι είναι «ελαττωματικοί» επειδή δεν κάνουν σεξ για ν’ αναπαραχθούν αλλά μόνο για την απόλαυση τους, τους έχω άσχημα νέα. Το ίδιο κάνουν και οι ετεροφυλόφιλοι και απορώ πως δεν το συνειδητοποιούν! Δε θα ξεχάσω ποτέ τη συζήτηση μου μ’ ένα συνάδελφο ψυχολόγο, ο οποίος επέμενε ότι: «Εγώ σαν ετεροφυλόφιλος άντρας κάνω σεξ επειδή θέλω υποσυνείδητα να γονιμοποιήσω μια κοπέλα. Ακόμη και αν δε θέλω να τη γονιμοποιήσω εκείνη τη στιγμή, υποσυνείδητα αυτό είναι το ένστικτο μου». Πραγματικά είχα βάλει δυνατά τα γέλια στο μπαρ που βρισκόμασταν και του ζήτησα να σκεφτεί καλά αυτό που λέει. Η απάντηση μου ήταν πολύ απλή: «Μα σοβαρά πιστεύεις ότι ο ετεροφυλόφιλος δρα έτσι υποσυνείδητα; Ο ετεροφυλόφιλος με τη σεξουαλική του συμπεριφορά στοχεύει σε απογόνους και ο ομοφυλόφιλος όχι;  Αν είναι έτσι τότε σταμάτα να ζητάς στοματικό και πρωκτικό σεξ από την κοπέλα σου καθώς πρόκειται  για δυο μορφές σεξ που είτε συνειδητά, είτε υποσυνείδητα δε μπορούν να προσφέρουν απογόνους σε κανένα ετεροφυλόφιλο ζευγάρι – ακριβώς όπως και το ομοφυλόφιλο σεξ δε μπορεί! Ακόμη μη ζητάς από την κοπέλα σου να κάνει αντισύλληψη (εμποδίζεις την φυσιολογική γονιμοποίηση των ωαρίων της) και ορκίσου πως αν μείνει ποτέ έγκυος, θα της απαγορεύσεις να κάνει έκτρωση αφού αυτό στέκεται ενάντια στη διαιώνιση του ανθρώπινου είδους. Και να μην θες παιδί τη δεδομένη χρονική περίοδο, το υποσυνείδητο σου  – όπως λες – θέλει να σε κάνει πατέρα οπότε ίσως πρέπει να επικρατήσει. Και ειλικρινά μόνο έτσι θα πιστέψω ότι έχεις διαφορές από τον οποιονδήποτε ομοφυλόφιλο άντρα». Φαντάζεστε ότι μετά από τη συγκεκριμένη απάντηση μου δεν έλαβα κάποιο σημαντικό αντεπιχείρημα από ‘κείνον.

Και για να τελειώνουμε και μ’ αυτή τη θεωρία: όλοι οι άνθρωποι σ’ αυτό τον κόσμο κάνουν σεξ για τον άμεσο σκοπό, την ηδονή. Αν δεν υπήρχε αυτή, κανένας δε θα επιθυμούσε να κάνει σεξ και ο πλανήτης αυτή τη στιγμή δε θα είχε πάνω από 6 δις ανθρώπους. Είμαστε τόσοι πολλοί γιατί οι άνθρωποι θέλουν σαν τρελοί να κάνουν σεξ, όχι παιδιά. Τα παιδιά είναι ο έμμεσος, μακρινός σκοπός, ποτέ ο συγκεκριμένος (εκτός αν μιλάμε για κάποια απελπισμένη σύζυγο που πιστεύει ότι κάνοντας παιδί με τον άντρα της, εκείνος δε θα τη χωρίσει ή θα πάψει να την απατά με τη γραμματέα του). Το γεγονός ότι οι ομοφυλόφιλοι δε μπορούν να κάνουν παιδιά με τον εκάστοτε εραστή τους, δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να κάνουν σεξ καθόλου! Υπό αυτή την έννοια, τα ζευγάρια γύρω μας που αποφασίζουν συνειδητά να μην κάνουν παιδιά θα ’πρεπε να σταματήσουν το σεξ για πάντα (πιστεύει κανείς ότι θα γίνει αυτό;) και όλοι οι άντρες από αύριο πρέπει αντί να θέλουν να κάνουν σεξ με γυναίκες, να πηγαίνουν τρεις φορές την εβδομάδα σε Τράπεζα Σπέρματος γι’ αυτό επιτάσσει η αντρική τους φύση να κάνουν: να δωρίσουν το σπέρμα τους ώστε να σωθεί το ανθρώπινο είδος!

Θεωρία 5η : «Η ομοφυλοφιλία δεν υπάρχει στη φύση γενικά, παρά μόνο στον άνθρωπο, άρα είναι ανθρώπινη ανωμαλία».

Και ναι, το έχω ακούσει κι αυτό και μάλιστα από ανθρώπους με πτυχία Πανεπιστημίου  (δηλαδή από ανθρώπους που υποτίθεται ότι έχουν διαβάσει και πέντε βιβλία στη ζωή τους). Ειλικρινά δεν ξέρω τι να απαντήσω σ’ αυτό. Προβληματίζομαι με την τρομακτική άγνοια κάποιων ανθρώπων. Κι επειδή δεν υπάρχει περίπτωση να αναλύσω τώρα την έκταση της ομοφυλοφιλίας στο ζωικό βασίλειο (χρειάζομαι 10 σελίδες μόνο γι’ αυτό) παραπέμπω τους πάντες στα υπέροχα ντοκιμαντέρ ειδικών καναλιών (π.χ.National Geographic, Animal Planet) τα οποία εξηγούν με τρομερή ανάλυση το πόσο φυσιολογική είναι η ομοφυλοφιλία είτε στους πιθήκους, είτε στα ψάρια!

Και για να σας βοηθήσω ακόμη περισσότερο, να ένα πολύ ωραίο ντοκιμαντέρ (http://www.youtube.com/watch?v=E16j7b-eHDM) με τίτλο: «Η ομοφυλοφιλία στη φύση».

Θεωρία 6η: «Ο ομοφυλόφιλος γεννιέται και πεθαίνει ομοφυλόφιλος και ο ετεροφυλόφιλος γεννιέται και πεθαίνει ετεροφυλόφιλος».

Η συγκεκριμένη πεποίθηση έχει αμφισβητηθεί εδώ και πολλές δεκαετίες. Ο πρώτος και ο πιο σημαντικός επιστήμονας που την αμφισβήτησε ήταν ο πασίγνωστος σεξολόγος Kinsey ο οποίος το 1973 έκανε μια μεγάλη έρευνα με θέμα τη σεξουαλικότητα των Αμερικάνων. Αυτό που προκάλεσε μεγάλη εντύπωση και αναστάτωση στους Αμερικάνους σύμφωνα με τα στοιχεία του Kinsey ήταν ότι 37% των αντρών ομολόγησαν πως είχαν τουλάχιστον μία σεξουαλική εμπειρία με έναν άλλον άντρα που έφθασε ή όχι σε οργασμό αφ’ ότου μπήκαν στην εφηβεία (ποσοστό 50% μίλησε για κάποια ομοφυλοφιλική εμπειρία ή απλή διέγερση). Τα στοιχεία του Kinsey έδειξαν ακόμα πως όσον αφορά την γυναικεία ομοφυλοφιλία, τα ποσοστά σε όλες τις αντίστοιχες κατηγορίες των αντρών, είναι χαμηλότερα. Για παράδειγμα μόνο το 28% των γυναικών ανέφεραν κάποια σεξουαλική εμπειρία ή διέγερση με άλλη γυναίκα σε κάποια χρονική περίοδο της ζωής τους, ενώ το 13% είχε οργασμό.

Τα στοιχεία του Kinsey τάραξαν τη συντηρητική Αμερική του ’70 καθώς έφερναν στην επιφάνεια την για πολλούς απίστευτη αλήθεια: άνθρωποι κάθε ηλικίας, κοινωνικής τάξης και οικογενειακής κατάστασης ομολογούσαν την ομοφυλοφιλική  δραστηριότητα που είχαν παράλληλα με την ετεροφυλόφιλη ζωή τους. Άνθρωποι που δε θεωρούσαν τους εαυτούς τους ομοφυλόφιλους και όμως είχαν να διηγηθούν και μια ομοφυλοφιλική εμπειρία (ή και περισσότερες).

Γιατί όμως να συμβαίνει κάτι τέτοιο; Αφού οι ετεροφυλόφιλοι έχουν μόνο ετεροφυλόφιλες σεξουαλικές εμπειρίες και οι ομοφυλόφιλοι μόνο ομοφυλοφιλικές επαφές. Σωστό ή λάθος; Ας πούμε, περίπου ναι, περίπου όχι. Την απάντηση σ’ αυτή την ερώτηση θέλησε να δώσει και πάλι ο Kinsey δημιουργώντας την περίφημη Κλίμακα του Kinsey (The Kinsey Scale)  ο οποίος ουσιαστικά ήθελε ν’ αποφύγει το διαχωρισμό των ανθρώπων σε ετεροφυλόφιλους, ομοφυλόφιλους ή αμφιφυλόφιλους και επεδίωκε να μετρήσει πραγματικά σε κλίμακα πόσο ταυτόχρονα ετεροφυλόφιλος και ομοφυλόφιλος είναι κάποιος (δηλώνοντας ουσιαστικά ότι δεν υπάρχει απόλυτη ομοφυλοφιλία ή απόλυτη ετεροφυλοφιλία). Η κλίμακα δεν εφαρμόστηκε ποτέ στην πράξη από τον Kinsey αλλά μετέπειτα πολλοί ήταν αυτοί που θέλησαν να δουν την Κλίμακα να χρησιμοποιείται. (Όσοι ενδιαφέρονται να κάνουν το εν λόγω τεστ, μπορούν να βρουν εδώ μια πολύ καλή εφαρμογή (http://vistriai.com/kinseyscaletest/)  της Κλίμακας του Kinsey).

Μετά τον Kinsey πολλοί ακόμα επιστήμονες θέλησαν ν’ απαντήσουν στο γιατί η ομοφυλοφιλία (άρα και η ετεροφυλοφιλία)δε μπορούν να προσδιοριστούν ακριβώς. Όπως λέει και ο Έλληνας ψυχίατρος Νίκος Μάνου (1997) «υπάρχει πρόβλημα στο να ορισθεί τι αποτελεί ομοφυλοφιλία γιατί ένα μεγάλο ποσοστό ομοφυλοφιλίας είναι άγνωστο λόγω κοινωνικών διακρίσεων και πιέσεων που δρουν ενάντια στην ανοιχτή αποκάλυψη του ομοφυλοφιλικού προσανατολισμού». Ακόμη συμπληρώνει: «Υπάρχει πολύ μεγάλη διαφορά σε χαρακτηριστικά της προσωπικότητας, τρόπο ζωής και τύπο σεξουαλικών δραστηριοτήτων μεταξύ ανθρώπων που ο κύριος προσανατολισμός τους είναι ομοφυλόφιλος. Είναι αρκετά δύσκολο να (καθ) ορίσει κανείς την ομοφυλοφιλία. Πού θα κατατάξει κανείς αυτούς που ενώ έχουν ετεροφυλοφιλικές σχέσεις έχουν ομοφυλοφιλικές φαντασιώσεις ή αυτούς που εμπλέκονται σε σεξουαλικές δραστηριότητες και με άντρες και με γυναίκες ή τα άτομα που απότομα αλλάζουν σεξουαλικό προσανατολισμό στη μέση ηλικία;».

Αντί επιλόγου: Θα μπορούσα να αναλύω το θέμα της ομοφυλοφιλίας αλλά και της ανθρώπινης σεξουαλικότητας γενικότερα, σε πολλές ακόμη σελίδες. Γι’ αυτό προς το παρόν, σταματώ εδώ. Επιλέγω για το τέλος να μοιραστώ μαζί σας κάποια κομμάτια της προπτυχιακής διπλωματικής εργασίας μου η οποία είχε ως θέμα την Ομοφυλοφιλία. Τα συμπεράσματα πλέον είναι δικά σας.

«Αξίζει οι ομοφυλόφιλοι να θεωρούνται άτομα με προκαθορισμένο σεξουαλικό προσανατολισμό εξαιτίας κάποιων υποθετικών γονιδίων;»

«Καλό θα ήταν να διαχωρίσουμε τις ατομικές ερωτικές επιλογές του οποιουδήποτε ανθρώπου από θέματα όπως αυτό της «αναπαραγωγής» και να δούμε σοβαρά το ενδεχόμενο ότι ίσως αυτό που θεωρούμε ως το μόνο «φυσιολογικό», να μην είναι τελικά το μόνο φυσιολογικό ή καλύτερα, να σκεφτούμε αν ο όρος «φυσιολογικός» περικλείει πολλά διαφορετικά πράγματα. Μήπως δηλαδή η ομοφυλοφιλία είναι κάτι «φυσιολογικό» που απλά ακόμα δεν μπορούμε να επεξεργαστούμε σωστά;»

«Το να μην εγκρίνει κάποιος την ομοφυλοφιλία, επειδή δεν προσφέρεται γι’ αναπαραγωγικούς σκοπούς, είναι ουσιαστικά, μια πράξη αφαίρεσης μιας ενδιαφέρουσας ιδεολογίας που υποστηρίζει πως οι άνθρωποι που είναι «παρόμοιου» φύλου, ανεξάρτητα από την αδυναμία τους να αναπαραχθούν, βιώνουν χαρά και απόλαυση από τις επιλογές τους, ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πέρα από τις διαφορετικές σεξουαλικές προτιμήσεις, υπάρχουν και πραγματικές διαφορές κυρίως ανάμεσα στα δύο φύλα».

«Η σεξουαλικότητα είναι μία και τα συμπεριλαμβάνει όλα, άρα κάθε πτυχή της είναι αλληλένδετη με μία άλλη. Γι’ αυτό πρέπει να ‘ρθει η μέρα κατά την οποία η ομοφυλοφιλία θα πάψει να θεωρείται είτε παρέκκλιση της σεξουαλικότητας, είτε ασθένεια, είτε γονιδιακό σύμπτωμα, είτε αποτέλεσμα περιβαλλοντικής αλληλεπίδρασης. Μπορεί να είναι όλα αυτά, κάτι απ’ όλα αυτά ή τίποτα απ’ όλα αυτά».

«Η ομοφυλοφιλία είναι απλά παρόμοια, δεν είναι ούτε ταυτόσημη με κάτι, ούτε διαφορετική από κάτι και γι’ αυτό ίσως είναι ιδεολογικός «εχθρός» πολλών».

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s