Όταν οι γυναίκες θέλουν σχέση και οι άντρες όχι (δεύτερο και τελευταίο μέρος)

Πώς είναι να είσαι στα παπούτσια του άλλου φύλου;
Πώς είναι να είσαι στα παπούτσια του άλλου φύλου;

Στο προηγούμενο άρθρο αναλύθηκαν κάποιοι πιθανοί λόγοι για τους οποίους ένας άνδρας αποφεύγει να δεσμευθεί. Στο σημερινό άρθρο θ’ αναφερθούν κάποιοι σημαντικοί λόγοι για τους οποίους οι γυναίκες μοιάζουν (θα δούμε αν είναι κιόλας) σχεδόν πάντα έτοιμες και διαθέσιμες για μια σοβαρή σχέση. Η λύση της παρεξήγησης γιατί οι άντρες δείχνουν πάντα κατά μιας σχέσης ενώ μια γυναίκα δείχνει πάντα υπέρ θα ολοκληρωθεί σ’ αυτό το άρθρο.

Αρχικά να πούμε ότι οι περισσότεροι (αν όχι όλοι) οι λόγοι που αναφέρονται τόσο στο πρώτο άρθρο για τους άντρες όσο και σ’ αυτό για τις γυναίκες βασίζονται σε μια απλή, αντικειμενική και οικουμενική αλήθεια: Ακόμη και στις μέρες μας οι σχέσεις διαμορφώνονται μέσα απ’ το πατριαρχικό μοντέλο. Όσο κι αν θεωρούμε ότι τα πράγματα καλυτέρεψαν (ναι, φυσικά και καλυτέρεψαν), όλοι και όλες κουβαλάμε αντιλήψεις από τους γονείς και τους παππούδες μας οι οποίες πολύ δύσκολα και κατόπιν ωρίμου σκέψης και συναισθήματος θ’ αλλάξουν. Έτσι όσο κι αν σε κάποιους οι λόγοι που αναφέρονται μοιάζουν ξεπερασμένοι εντούτοις ισχύουν είτε σε μικρό είτε σε μεγάλο βαθμό σχεδόν για όλους μας, όποιοι κι αν είμαστε, όπου κι αν ζούμε, όπως κι αν έχουμε μεγαλώσει.

Λόγοι για τους οποίους μια γυναίκα θέλει σχέση

  1. Οι γυναίκες κάνοντας σχέση δεν κάνουν καμιά δήλωση, ούτε αναλαμβάνουν καμιά ιδιαίτερη ευθύνη

Όπως αναφέρθηκε και στο προηγούμενο άρθρο η σχέση (τουλάχιστον για τους άντρες) θεωρείται και μια δήλωση ότι αναλαμβάνουν την ευθύνη των συναισθημάτων και των πράξεων τους και ότι θα προσπαθήσουν να τα πάνε όσο καλύτερα μπορούν στη σχέση για χάρη της συντρόφου τους. Όσον αφορά τις γυναίκες δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Προς Θεού, δε λέμε ότι οι γυναίκες δεν προσφέρουν και δεν δίνουν το καλύτερο που μπορούν σε μια σχέση (μην ξεχνάμε τη «μητρική» πλευρά μιας γυναίκας η οποία θέλει συνεχώς να φροντίζει και να εκπαιδεύει). Απλά δεν είναι τυχαίο ότι η έκφραση «Δε μπορώ να σου προσφέρω αυτά που θες» βγαίνει συνήθως από αντρικά στόματα. Έτσι έχουν εξάλλου διαμορφωθεί τα δυο κοινωνικά φύλα μέσα από το πρίσμα της πατριαρχίας: ο άντρας πρέπει πάντα να μπορεί να προσφέρει και η γυναίκα πρέπει να είναι έτοιμη να δεχτεί.

  1. Οι γυναίκες είναι λες και είναι «προγραμματισμένες» μετά από μια ηλικία να θέλουν μόνιμη σχέση

Αυτό προφανώς είναι αστείο να το πιστεύουμε. Οι γυναίκες όπως και οι άντρες δε μπορούν να μπουν σε «πρόγραμμα» παρά τη θέληση τους. Απλά αυτό που συμβαίνει κυρίως με τις γυναίκες (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι άντρες εξαιρούνται) είναι ότι εξαιτίας της όποιας οικογενειακής και κοινωνικής πίεσης δέχονται, αποφασίζουν εκεί γύρω στα 30 να αγχωθούν για το εάν και πότε θα κάνουν μόνιμη σχέση και θα δημιουργήσουν τη δική τους οικογένεια. Την έκφραση «αποφασίζουν να αγχωθούν» την χρησιμοποιώ με την κυριολεκτική της διάσταση. Κανένας δεν αγχώνεται πραγματικά παρά αν ο ίδιος το θελήσει ή αν πάρει απόφαση να ζει αγχωμένα αντί ήρεμα τη ζωή του. Έτσι στην πραγματικότητα κανένας δε μπορεί να πείσει μια γυναίκα να γίνει σύζυγος και μάνα αν αυτή δε το θέλει. Απλά οι γυναίκες που αποφασίζουν να επιδιώξουν  κάτι τέτοιο – κάτω από την επήρεια του άγχους τους – πιστεύουν εσφαλμένα πως θ’ αποδείξουν σε όσους τις «πιέζουν» ότι είναι ποθητές, επιτυχημένες, ευτυχισμένες. Το λάθος όμως είναι μόνο δικό τους και οι συνέπειες του λάθους θα είναι επίσης αποκλειστικά δικές τους – καθώς κανένας δε θα βρεθεί αργότερα να πει «Εγώ σε επηρέασα στην απόφαση σου. Συγνώμη».

  1. Μάθανε στις γυναίκες να λένε «θέλω σχέση» ενώ μπορεί πραγματικά να μη θέλουν

Μεγάλη αλήθεια και δυστυχώς εξακολουθεί να μη γίνεται εύκολα αντιληπτή και κατανοητή απ’ όλους. Ακόμη και στις μέρες θεωρείται κάπως περίεργο να θέλει ένας άντρας σχέση και να μη θέλει μια γυναίκα. Η γυναίκα που θα δηλώσει ότι δεν επιθυμεί σχέση θα χαρακτηριστεί στην καλύτερη περίπτωση «άτομο χωρίς αισθήματα» και στην πιο αναμενόμενη «πόρνη». Όλα αυτά έχουν οδηγήσει μοιραία τις γυναίκες να καταπιέζουν τα ένστικτα που έχουν για ανεξαρτησία, ελευθερία κι επιθυμία για ερωτικές εμπειρίες και να υποκρίνονται ότι ζητούν μόνιμη και σοβαρή δέσμευση. Δεν είναι ότι κοροϊδεύουν τους συντρόφους τους τόσο, όσο χειρότερα ότι κοροϊδεύουν τους ίδιους τους εαυτούς τους. Είναι λες και οι γυναίκες μαθαίνουν να εθελοτυφλούν και να υποδύονται τις μόνιμα πρόθυμες για έρωτα, ρομαντισμό, σχέση ενώ στην πραγματικότητα αρκετές φορές διψούν για ανούσιες επιφανειακές, σαρκικές εμπειρίες όπως και οι άντρες.

  1. Το πρότυπο της σωστής και ηθικής γυναίκας μέχρι και σήμερα είναι αυτό της ερωτευμένης και αφοσιωμένης γυναίκας σ’ έναν άντρα

Αυτός ο λόγος συνδέεται άμεσα με τον παραπάνω. Το πρότυπο της γυναίκας ακόμη και σήμερα είναι αυτό της «νοικοκυράς», της «καλής συζύγου», της «αφοσιωμένης συντρόφου» και της «όλο αγάπη γυναίκας για τον άντρα της και τα μελλοντικά παιδιά της». Είναι τόσο ισχυρή η μητρική ταυτότητα που έχει αποδοθεί στην κάθε γυναίκα – χωρίς φυσικά να μπορούν να ερωτηθούν όλες οι γυναίκες μια-μια για το αν επιθυμούν να έχουν την εν λόγω ταυτότητα – ώστε πολύ δύσκολα μια γυναίκα μπορεί να ειδωθεί απλά ως μοναχικός, ανεξάρτητος κι ερωτικός άνθρωπος μακριά από την «προστασία» ενός μόνιμου συντρόφου. Η φιγούρα της ελεύθερης γυναίκας που επιθυμεί έναν άντρα να την καταλαβαίνει, να την αγαπάει και να την αφήνει να είναι ο εαυτός της μοιάζει πραγματικά τρομακτική κι αυτό γιατί οι περισσότεροι άντρες δεν ξέρουν ακόμα πώς να χειριστούν τέτοιου είδους γυναίκες.

  1. Οι γυναίκες ακόμη κι αν δε θέλουν σχέση, φοβούνται να το πουν ξεκάθαρα

Άμεσα συνδεόμενο με τον 3ο λόγο. Προσωπικά έχω γνωρίσει αρκετές γυναίκες οι οποίες κάποια στιγμή γνώρισαν έναν άνδρα που απλά δεν τις ενθουσίασε και ήθελαν είτε να ξεκόψουν από ‘κείνον είτε να κάνουν μια καθαρά σεξουαλική και όχι συναισθηματική σχέση μαζί του. Πρόσφατα μια φίλη μου είπε: «Βγήκαμε χθες και δείχνει πολύ καλό παιδί, όμως δε νομίζω ότι θέλω να κάνω σχέση μαζί του. Πώς θα του το πω χωρίς να τον πληγώσω;». Αυτή είναι η αλήθεια. Οι άντρες έχουν μάθει να ξεκαθαρίζουν από νωρίς πως δε θέλουν σχέσεις, όμως οι γυναίκες ακόμα «παλεύουν» με το να μάθουν να λένε «όχι» σε μια ανεπιθύμητη σχέση. Φόβος; Ανασφάλεια; Αναποφασιστικότητα; Ενοχές; Ανάγκη υπεράσπισης του πατροπαράδοτου μοντέλου γυναίκας (τ’ οποίο δεν πρέπει στη σεξουαλική συμπεριφορά να μοιάζει σ’ αυτό του άντρα); Όποια κι αν είναι η απάντηση η γυναίκα έχει ακόμα δρόμο για να μάθει να ξεκαθαρίζει γρήγορα και χωρίς δισταγμό τις ερωτικές επιθυμίες της απέναντι σ’ έναν άντρα.

  1. Μια γυναίκα χωρίς σχέση μοιάζει αποτυχημένη ενώ συχνά ένας άντρας χωρίς σχέση μοιάζει επιτυχημένος, ανεξάρτητος και γοητευτικός

Ακόμη ένα στερεότυπο τ’ οποίο το κουβαλάμε (άλλοι λίγο κι άλλοι πολύ) από προηγούμενες δεκαετίες. Τα κοινωνικά φύλα θέλανε πάντα τον άντρα ως κουβαλητή, σκληρά εργαζόμενο και με πρώτη προτεραιότητα την επαγγελματική του επιτυχία προκειμένου να προσφέρει άνεση κι ασφάλεια στην εκάστοτε σύντροφο ή στην οικογένεια του. Αντίθετα η γυναίκα θα «ολοκλήρωνε» την αποστολή της σε αυτό τον κόσμο αν παντρευόταν έναν πετυχημένο άντρα σαν τον παραπάνω κι αν γεννούσε τα παιδιά του. Δεν είναι τυχαίες οι αφίσες που κυκλοφορούσαν τη δεκαετία του ’50 και του ’60 με όμορφες νοικοκυρές να χαμογελούν μες το σπίτι τους με κάθε είδους κομψή οικιακή συσκευή να τις περιβάλλει (ξεκάθαρο μήνυμα για το που «ανήκει» η γυναίκα τ’ οποίο εξακολουθεί να μεταδίδεται μέσω των διαφημίσεων ακόμη και σήμερα – αν και σε μικρότερο βαθμό).

Ακόμη και σήμερα που θεωρητικά οι αντιλήψεις μας δεν είναι σαν αυτές της δεκαετίας του ’50, εμείς συνεχίζουμε πολλές φορές να διατηρούμε τους πεπαλαιωμένους συνειρμούς μας: Ένας άντρας που αργεί να παντρευτεί δε θεωρείται αποτυχημένος. Θεωρείται έμπειρος, περιπετειώδης, εκλεκτικός με τις γυναίκες, άρα γοητευτικός εργένης! Όμως μια γυναίκα που ήδη έχει περάσει την πρώτη νεότητα της θεωρείται μόνη, μη ενδιαφέρουσα, απελπισμένη για αντρική συντροφιά και μάλλον με κάποιο κουσούρι αφού δεν έχει ακόμα μόνιμο σύντροφο.

Αντί επιλόγου

Στο παραπάνω άρθρο αναλύθηκαν οι λόγοι για τους οποίους έχει περάσει στην ευρύτερη αντίληψη του κόσμου η εικόνα μιας γυναίκας πάντα πρόθυμης και υπερβολικά χαρούμενης με την πιθανότητα μιας σχέσης. Ουσιαστικά έγινε μια προσπάθεια να εξηγηθεί  γιατί τις περισσότερες φορές μια γυναίκα θα μπει στη διαδικασία μιας σοβαρής σχέσης ανεξαρτήτως των όποιων αντίθετων σκέψεων και συναισθημάτων της. Τώρα ξέρουμε όλοι λίγο καλύτερα ότι τα δυο φύλα δε χωρίζονται σε «ανεξάρτητα» και «εξαρτημένα» ή σε «απελπισμένα για σχέση» και «αδιάφορα για σχέση». Απλώς τα δυο φύλα κουβαλάνε μια κοινωνική ταυτότητα άρρηκτα συνδεδεμένη με τη σεξουαλική τους ταυτότητα. Μοιραία λοιπόν οι δυο αυτές ταυτότητες αλληλεπιδρούν και μεταβάλλουν η μια την άλλη, εξ’ ου και η επιρροή της κοινωνικής ταυτότητας του «άντρα» κα της «γυναίκας» στη σεξουαλικότητα των δυο φύλων. Φυσικά δε χρειάζεται να αποποιηθούμε καμιά από τις ταυτότητες μας: η σεξουαλική ταυτότητα είναι η βάση των ενστίκτων και των συναισθημάτων μας και η κοινωνική ταυτότητα μας βοηθά να κατατάσσουμε στοιχειωδώς τους εαυτούς μας μέσα σ’ αυτόν τον χαοτικό κόσμο. Αυτό που πρέπει να θυμόμαστε πάντα είναι ότι οι ταυτότητες πρέπει μόνο να μας διευκολύνουν και όχι να μας «παγιδεύουν». Δεν είναι ένα «κοστούμι» που πρέπει υποχρεωτικά να φορέσουμε κι ας μην είναι στο νούμερο μας, αλλά μια ευκαιρία να γνωρίσουμε/εντοπίσουμε χαρακτηριστικά του εαυτού μας μέσα σ’ αυτές. Είναι οι ταυτότητες μας, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είμαστε εμείς. Εμείς είμαστε πάντα κάτι πολύ περισσότερο από τις όποιες ταυτότητες μας γι’ αυτό και πρέπει πάντα να νιώθουμε και να δρούμε πέρα απ’ αυτές, πέρα από τις νόρμες που δε μας εκφράζουν και δε μας αντιπροσωπεύουν.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s