Αγαπητέ γονιέ: Μάθε να στηρίζεις το παιδί σου

Στήριξε το παιδί σου
Στήριξε το παιδί σου

Αγαπητέ γονιέ είμαι εδώ σήμερα με ένα νέο αίτημα για εσένα: Προσπάθησε να στηρίζεις ουσιαστικά το παιδί σου όποτε αντιλαμβάνεσαι ότι το έχει ανάγκη. Παράλληλα σταμάτα να κατηγορείς το παιδί σου για όλα όσα κάνει μα εσύ του έμαθες. Γνωρίζω ότι πολλές φορές δε μπαίνεις στη διαδικασία να σκεφτείς ότι η συμπεριφορά του έφηβου/ενήλικα που έχεις μπροστά σου είναι αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης σας όλα αυτά τα χρόνια κι επίσης γνωρίζω ότι προτιμάς – εύλογα – τις περισσότερες φορές να θεωρείς υπεύθυνους για την «κατάληξη» του παιδιού σου τους φίλους του, τους δασκάλους του, τους ερωτικούς του συντρόφους και δεν ξέρω κι εγώ ποιον άλλον! Όμως αγαπητέ μου γονιέ, αυτό το παιδί είναι δικό σου και μεγάλωσε στο δικό σου σπίτι και όπως όλα τα παιδιά δρούσε μιμητικά αναπαράγοντας συμπεριφορές, σκέψεις και συναισθήματα που βίωνε μες το σπίτι του. Όχι! Μη θυμώνεις και μην αντιδράς αρνητικά! Δε θέλω να σου φορτώσω κάθε είδους σφάλμα και αμάρτημα από καταβολής κόσμου αλλά την ελάχιστη ευθύνη της ανατροφής του παιδιού σου λυπάμαι αλλά θα ‘πρεπε να την έχεις προ πολλού επωμιστεί!

Ένας καλός φίλος που κοντεύει τα 40 ακούει μέχρι κι αυτή την ηλικία εκφράσεις  από τη μητέρα του όπως: «Θα ‘πρεπε να ήσουν πολύ διαφορετικός σε αυτό ή σ’ εκείνο» ή «Μα γιατί αντιδράς έτσι; Δε μπορώ να καταλάβω γιατί δεν κάνεις το άλλο ή το εκείνο» κ.ο.κ. Ο φίλος μου συνηθίζει να δίνει στη μητέρα του μια απλή απάντηση – η οποία πάνω-κάτω είναι ίδια κάθε φορά: «Λυπάμαι μητέρα, μα εσύ μ’ έκανες έτσι. Είμαι όπως είμαι γιατί είμαι δικό σου παιδί». Τα κωμικοτραγικά στοιχεία της υπόθεσης είναι δύο: Πρώτον, ο 40χρονος άντρας υπενθυμίζει στη μητέρα του ξανά και ξανά ότι εφόσον είναι δικός της παιδί δε θα ‘πρεπε ν’ απορεί για τον τρόπο που μεγάλωσε. Δεύτερον, η μητέρα του είναι φανερό ότι αρνείται να θυμηθεί/κατανοήσει ότι ο 40χρονος άντρας που βρίσκεται απέναντι της μεγάλωσε όντως στα δικά της χέρια άρα η ίδια ως μητέρα είχε δισεκατομμύρια ευκαιρίες – αν ήθελε – να αναδιαμορφώσει ξανά και ξανά τον τρόπο ανατροφής του παιδιού της. Είναι πραγματικά απορίας άξιον γιατί οι γονείς εξακολουθούν ν’ αναρωτιούνται για το πώς είναι δυνατόν το παιδί τους να είναι αυτό το συγκεκριμένο παιδί και όχι κάποιο άλλο που θα βόλευε τους ίδιους – το οποίο ιδανικά θα ήταν διαφορετικό σε κάθε περίσταση!

Αυτά για σήμερα αγαπητέ γονιέ. Μέχρι την επόμενη επιστολή μου, να είσαι καλά.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s