Αγαπητό μου παιδί: Σταμάτα να θεωρείς πως για τα πάντα στη ζωή σου ευθύνονται οι γονείς σου

Αγαπητό μου παιδί...
Αγαπητό μου παιδί…

Σήμερα είμαι εδώ για να στείλω μια επιστολή σε όλα τα παιδιά κάθε φύλου, εθνικότητας, θρησκείας, κοινωνικής τάξης, ηλικίας. Η επιστολή μου περιλαμβάνει ένα βασικό αίτημα: Αγαπητά μου παιδιά σταματήστε να κατηγορείτε τους γονείς σας για όλα όσα σας συμβαίνουν. Οι γονείς σας δεν είναι δυνατόν να φταίνε για όλα, μα μόνο για μερικά απ’ όσα εσείς βιώνετε οπότε δε μπορούν να έχουν και την απόλυτη ευθύνη για τη δική σας ύπαρξη.

Οι γονείς σας δεν τα ξέρανε όλα, ξέρανε μόνο ορισμένα πράγματα. Δεν ήταν τέλειοι, αλλά σίγουρα κάποιες στιγμές θα προσπάθησαν να είναι καλοί. Δεν ήταν σοφοί, αλλά από τις δικές τους εμπειρίες προσπάθησαν να σας διδάξουν. Δεν ήταν σπουδαίοι, αλλά ήταν τα δικά σας πρότυπα για τη ζωή. Δεν ήταν πλούσιοι αλλά προσπάθησαν να τα βγάλουν πέρα. Δε θα είναι μαζί σας για πάντα, αλλά πάντα θα ζουν μέσα από εσάς.

Ξέρω πως πολλά παιδιά δεν είχαν το προνόμιο να γνωρίσουν τους γονείς τους ή δεν είχαν την καλή μοίρα να μεγαλώσουν μέσα σ’ ένα ζεστό σπίτι με γονείς κι αδέρφια. Μπορεί ακόμα να μεγάλωσαν με ανθρώπους οι οποίοι δεν έπρεπε ποτέ να είχαν γίνει γονείς, για κανέναν απολύτως λόγο! Σε αυτά τα παιδιά θέλω να πω πως προσπαθώ ειλικρινά να φανταστώ πόσο δύσκολη ήταν η ζωή τους δίχως αυτό που κάποιοι άλλοι θεωρούμε δεδομένο κι εύχομαι οι συγκυρίες της ζωής ή το πεπρωμένο (για όσους πιστεύουν σε αυτό) να τους φέρουν λίγο από το ποσοστό αγάπης και τρυφερότητας που στερήθηκαν μέσα από άλλες σχέσεις – έστω κι αν τα πράγματα ποτέ δε θα είναι απολύτως καλά.  Παρ’ όλα αυτά θέλω να τους πω πως είτε με είτε χωρίς γονείς οι δυσκολίες της ζωής υφίστανται και βιώνονται απ’ όλους μας. Μπορεί να είναι διαφορετικές για τον καθένα, αλλά είναι πάντα δυσκολίες. Όλοι πρέπει να τα βάλουμε με άγρια «θηρία» και να νικήσουμε τους προσωπικούς μας δαίμονες.

Δεν πρέπει να ξεχνάτε αγαπητά μου παιδιά πως η καλή σχέση με τους γονείς μας δεν είναι ούτε αυτή της ιδανικής αγάπης και του υπέρμετρου σεβασμού. Δεν υπάρχει ιδανική αγάπη και ο σεβασμός δε μπορεί να ισχύει στον ίδιο βαθμό σε όλες τις περιπτώσεις. Όσο προβληματικές είναι οι σχέσεις μίσους μεταξύ γονέων και παιδιών άλλο τόσο αλλόκοτες είναι και οι σχέσεις της υπερβολικής αγάπης μεταξύ γονέων και παιδιών. Επειδή ακριβώς οι γονείς σας δεν είναι τέλειοι και «θεοί» πρέπει να πάψετε να τους βλέπετε ως τέτοιους. Δεν ήρθατε στ’ αυτή τη ζωή για να ικανοποιείτε τους αιώνιους «δικαστές», τους άμεμπτους γονείς σας. Είστε εδώ για να ζήσετε τη δική σας ζωή, να κάνετε τα προσωπικά σας λάθη και όχι για ν’ αποδείξετε σε όλους πως από άψογοι γονείς βγαίνουν άψογα παιδιά. Ευτυχώς δεν υπήρξε ακόμα η τέλεια οικογένεια. Και δε βρίσκω το λόγο να υπάρξει! Γεμίσαμε ανθυγιεινά πρότυπα, φτάνει, δε χρειαζόμαστε άλλα!

Δεν είπε ποτέ κανείς πως ο δρόμος προς των ενηλικίωση και των πνευματική ωριμότητα είναι εύκολος, είναι όμως εντελώς απαραίτητος. Ώριμο παιδί είναι αυτό που θ’ αντιληφθεί πως οι γονείς του δεν τα κατάφεραν σε όλα και θα τους συγχωρέσει. Θα διαπιστώσει τα ελαττώματα τους και θα δείξει κατανόηση. Το ανεξάρτητο παιδί θα καταλάβει πως πολλά τα έκανε εξαιτίας των γονιών του μα και πολλά τα έκανε παρά τη θέληση ή ασχέτως της ύπαρξης των γονιών του. Οι γονείς μας καθορίζουν μα μόνο ως ένα βαθμό. Μας δίδονται τα αρχικά εφόδια μα για όλα τα επόμενα θα πρέπει να παλέψουμε. Διαφορετικά θα μείνουμε για το υπόλοιπο της ζωής μας κλεισμένοι σ’ ένα σπίτι ν’ αναρωτιόμαστε γιατί δε γεννηθήκαμε σε μια άλλη οικογένεια, γιατί η ζωή μας δεν ήταν καλύτερη, γιατί να είμαστε τόσο μα τόσο άτυχοι. Πρέπει κάποια στιγμή να καταφέρουμε να κάνουμε ειρήνη με τη ζωή μας, με τους γονείς μας, με τον εαυτό μας. Και μετά να δουλέψουμε σκληρά και με πάθος να δημιουργήσουμε τα δικά μας κατορθώματα.

Έχω γνωρίσει εκατοντάδες ανθρώπους στη ζωή μου – όπως όλοι μας φαντάζομαι. Διαφόρων ηλικιών, διαφορετικών χωρών, θρησκειών, εθνικοτήτων, πεποιθήσεων, συνηθειών. Γνώρισα ανθρώπους που ποτέ δεν κατάφεραν να γίνουν κάτι πολύ καλύτερο απ’ τους ανθρώπους με τους οποίους μεγάλωσαν – έγιναν ακριβώς ό,τι μισούσαν από παιδιά – και γνώρισα κι ανθρώπους οι οποίοι πάλεψαν με ό,τι είχαν και κατάφεραν πάρα πολλά. Δεν πέτυχαν επειδή απαξίωσαν, πέτυχαν επειδή προσπάθησαν. Γίνανε ευτυχισμένοι επειδή κατανόησαν. Παρέμειναν ήρεμοι επειδή αποδέχτηκαν. Ανέβασαν λίγο παραπάνω την πνευματικότητα τους σε σχέση με τους περισσότερους εκεί έξω επειδή είπαν κάποια στιγμή στον εαυτό τους την αλήθεια: Οι γονείς μας κάνανε πολλά και σοβαρά λάθη μα τελικά είναι απίστευτο πόσο καλά τα κατάφεραν! Είναι πολύ δύσκολο να είσαι γονέας, είναι πολύ δύσκολο να μεγαλώνεις παιδιά. Μα είναι μια περιπέτεια συναρπαστική, ικανή να σε γεμίσει ελπίδα και πίστη για τους ανθρώπους και τη ζωή, κυρίως όμως για τον εαυτό σου και τις δυνάμεις τις οποίες δεν είχες καταλάβει πως διαθέτεις.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s