Βίντεο: «Why do we feel nostalgia?»

Νιώθετε συχνά νοσταλγία για ένα αγαπημένο μέρος, γι’ ανθρώπους που δεν βλέπετε συχνά, για τον τόπο που μεγαλώσατε; Στο συγκεκριμένο βιντεάκι εξηγείται το συναίσθημα της νοσταλγίας και δίδεται τόσο η αρνητική όσο και η θετική σημασία αυτού του πολύ οικείου σε όλους μας ψυχονοητικού φαινομένου.

Η νοσταλγία δεν είναι κάτι που μας χωρίζει, είναι κάτι που μας ενώνει. Όλοι αγαπάμε, όλοι μελαγχολούμε, όλοι θλιβόμαστε, όλοι καλούμαστε να προσαρμοστούμε σ’ αυτά που έχουμε τώρα. Η νοσταλγία δεν είναι λόγος και συναίσθημα βαθιάς αέναης λύπης, αλλά μπορεί να είναι και λόγος γλυκιάς εσωτερικής γαλήνης και χαράς. Τα πάντα γύρω μας μπορούν να μας θυμίσουν ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και πού πηγαίνουμε. Αρκεί να ζούμε την κάθε μας στιγμή ουσιαστικά, με βούληση και διάθεση να χτίσουμε νέες μοναδικές εμπειρίες ακριβώς εδώ που βρισκόμαστε.

Πηγή: Της Φανής της φάνηκε ωραίο!

Τρόποι να “αγγίξουμε” την αγάπη

IMG_20160828_125107

Ο Λεό Μπουσκάλια στο βιβλίο του “Αγάπη” λέει μεταξύ άλλων πως η αγάπη είναι κάτι που διδάσκεται, μαθαίνεται και χτίζεται σιγά-σιγά. Ο άνθρωπος δεν γεννιέται ξέροντας ν’ αγαπάει τους άλλους, αντίθετα όλοι γεννιόμαστε εγωκεντρικοί. Αν παρατηρήσετε καλά ένα ανθρώπινο ον ηλικίας 1-2 ετών θα διαπιστώσετε την ανάγκη του να έχει όλη την προσοχή και την αγάπη στραμμένη πάνω του. Σιγά-σιγά, μεγαλώνοντας θα μάθει πως να μοιράζεται, να δίνει, ν’ αγαπάει. Κι αυτή η πορεία προς την αγάπη δεν τελειώνει ποτέ. Ακόμη και στην ενήλικη ζωή μας δεν παύουμε να είμαστε “βρέφη” που ζητάμε όλοι την αγάπη για μας ενώ ταυτόχρονα παλεύουμε να μάθουμε πως να μοιραζόμαστε τον εαυτό μας, τη ζωή μας, τα συναισθήματα μας.

Υπάρχει άραγε κάτι που να μπορεί να μπλοκάρει όλη αυτή την πορεία προς την αγάπη; Σύμφωνα με τους ειδικούς ψυχικής υγείας ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια μας προς την αγάπη είναι η έλλειψη εμπειρίας και γνώσης που έχουμε γι’ αυτήν. Με άλλα λόγια οι άνθρωποι δεν αγαπάμε αρκετά όχι απαραίτητα επειδή δε θέλουμε, αλλά επειδή δεν ξέρουμε πως ν’ αγαπάμε. Δεν ξέρουμε πως να δημιουργούμε εμπειρίες αγάπης, δεν ξέρουμε πως να δίνουμε τον εαυτό μας στους άλλους. Συχνά μάλιστα πιστεύουμε πως το ν’ αγαπάμε είναι δύσκολη κι απαιτητική διαδικασία ξεχνώντας βέβαια πως η αγάπη μπορεί να μας χαρίσει απεριόριστη ευχαρίστηση κι ευτυχία. Αν υπήρχε κάποιος κοντά μας να μας υπενθυμίζει συχνά πως η αγάπη μας κρατάει ζωντανούς και μας έδινε ιδέες για το πώς ν’ αγαπάμε τότε ίσως όλοι μας να τα πηγαίναμε καλύτερα με την αγάπη.Read More »

Σημειώσεις απ’ το βιβλίο “Αγάπη” του Λεό Μπουσκάλια

IMG_20160731_135408

O Λεό Μπουσκάλια είναι ο συγγραφέας του πολύ γνωστού βιβλίου “Να ζεις, ν’ αγαπάς και να μαθαίνεις” και πολλών άλλων βιβλίων ψυχολογίας και φιλοσοφίας. Σ’ όλη του τη ζωή υπήρξε παράδειγμα ανθρώπου που ζούσε την κάθε μέρα του με τόλμη, συνείδηση κι αγάπη για τη ζωή και τους ανθρώπους. Τα βιβλία του διαβάζονται μέχρι σήμερα ως οδηγοί ευημερίας και προσωπικής ανάπτυξης. Στο βιβλίο του “Αγάπη” επιδιώκει ν’ αναλύσει τη φύση της αγάπης με όλους τους πιθανούς τρόπους: η αγάπη σαν συναίσθημα, σα γνωστικό φαινόμενο, σαν προσωπική και κοινωνική ανάγκη, σαν μιμητική πράξη. Ιδού μερικές σημειώσεις που κράτησα διαβάζοντας το βιβλίο αυτό:Read More »

Tips για να πάνε καλά οι εξετάσεις

20160610_100456

Όλοι σε κάποια φάση της ζωής μας κληθήκαμε ή θα κληθούμε να δώσουμε εξετάσεις. Εξετάσεις απ’ αυτές που πρέπει να διαβάσουμε αρκετά, να ξεκαθαρίσουμε και να κατανοήσουμε αυτά που διαβάζουμε κι έπειτα να τα κρατήσουμε στη μνήμη μας προκειμένου να πάμε και να γράψουμε όσο καλύτερα μπορούμε. Όμως, πόσο δύσκολο είναι να προετοιμαστούμε καλά για τις εξετάσεις μας και τελικά να έχουμε το θετικό αποτέλεσμα που επιθυμούμε; Η σωστή προετοιμασία προϋποθέτει κάποιους παράγοντες οι οποίοι αναλύονται παρακάτω.Read More »

Τι να γίνω όταν μεγαλώσω;

20150513_201108

Από τότε που θυμόμαστε τους εαυτούς μας ως μικρά παιδιά διάφοροι γύρω μας μας ρωτούσαν “Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;” κι εμείς ανάλογα με την ηλικία στην οποία βρισκόμασταν, τα γούστα μας που άλλαζαν, τις επιρροές εκείνης της περιόδου, απαντούσαμε διάφορα, όπως αστυνομικός, γιατρός, συγγραφέας ή ανθοπώλης. Μετά από κάποια ηλικία είμαστε εμείς οι ίδιοι που πρέπει ν’ απαντήσουμε στο λίγο διαφορετικό ερώτημα: “Τι να γίνω όταν μεγαλώσω;”. Για τον κάθε άνθρωπο η απόφαση αυτή είναι μοναδική και η οριστικοποίηση της εξαρτάται από διαφορετικούς παράγοντες (π.χ. οικονομικές απολαβές, επαγγελματική καταξίωση, εύκολη επαγγελματική αποκατάσταση, δημιουργικότητα κι ευελιξία στο επαγγελματικό περιβάλλον, κόστος σπουδών ή χρονική διάρκεια φοίτησης σε σχολή).Ο/η καθένας/καθεμιά με βάση τα όνειρα, τις φιλοδοξίες του/της και το πώς φαντάζεται το μέλλον του/της καλείται να πάρει την πιο σωστή απόφαση. Τι χρειάζεται όμως να θυμάται πριν αλλά κι αφού πάρει την απόφαση;Read More »

Το φαινόμενο της γκετοποίησης στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας

photo by psychologynow.gr
photo by psychologynow.gr

Αν θελήσουμε να παράσχουμε έναν σύντομο και αντιπροσωπευτικό ορισμό για τα γκέτο, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο όρος αναφέρεται σε περιοχές στις οποίες οι μειονότητες γίνονται πλειονότητες, ωστόσο χρησιμοποιείται και γενικότερα για κάθε αστική περιοχή όπου επικρατούν συνθήκες έντονης φτώχιας. Τα γκέτο δημιουργούνται: (1) ως σημεία εισόδου για μετανάστες, παράνομους ή μη, (2) όταν η πλειονότητα εξαναγκάζει τη μειονότητα να διαμένει σε συγκεκριμένες περιοχές, ή (3) όταν οι οικονομικές συνθήκες το καθιστούν δύσκολο για τις μειονότητες να διαμείνουν σε μη μειονοτικές περιοχές (Hurst, 1997). Ο όρος «γκέτο» προέρχεται από την Βενετία του 14ου-15ου αιώνα και έκτοτε καθιερώθηκε για την περιγραφή ενός κομματιού μιας πόλης στο οποίο κατοικούν μαζικά τα μέλη μίας μειονότητας εξαιτίας κοινωνικών, οικονομικών ή νομικών πιέσεων.

Ασφαλώς, γκέτο εξακολούθησαν να υπάρχουν και μετά τον Β’ Παγκόσμιο και υπάρχουν έως σήμερα, αν και όχι με την ίδια σημασία. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι τα γκέτο των αφροαμερικανών στις μεγαλουπόλεις των Η.Π.Α. Παρά την εξασφάλιση ίσων δικαιωμάτων μετά το ’68, οι μαύροι των Ηνωμένων Πολιτειών εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν ανεπίσημους φυλετικούς διαχωρισμούς, έως και σήμερα, κυρίως όσον αφορά στις ζώνες κατοικίας.

Στην Ελλάδα η ύπαρξη γκέτο σε αστικές περιοχές είναι ένα σχετικά πρόσφατο φαινόμενο, καθώς το ανεξάρτητο ελληνικό κράτος ήταν εθνικά ομοιογενές κατά το μεγαλύτερο μέροςτης ιστορίας του. Ακόμη και η σημαντική εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης δεν είχε ουδέποτε χαρακτηριστικά γκετοποιημένης μειονότητας, αφού ακόμη και μετά την απελευθέρωση της πόλης οι Εβραίοι αποτελούσαν την πλειοψηφία του πληθυσμού και ζούσαν αρμονικά με τους μουσουλμάνους και τους χριστιανούς Θεσσαλονικείς, ενώ μετά την απέλασή τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης οι εναπομείναντες αποτέλεσαν μια εξαιρετικά ολιγάριθμη μειονότητα. Τα άτυπα γκέτο στην Ελλάδα, λοιπόν, άρχισαν να δημιουργούνται κατά την τελευταία εικοσαετία, αρχικά με την εισροή προσφύγων από τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, και αργότερα με την εισροή οικονομικών μεταναστών από χώρες του Τρίτου κόσμου, οι οποίες μαστίζονται από πολέμους καθώς και συνθήκες απόλυτης φτώχιας και εξαθλίωσης.Read More »

Η 19η Σεπτεμβρίου 2015 είναι η πρώτη Παγκόσμια Ημέρα για το Σύνδρομο Άσερ

Usher Syndrome
Usher Syndrome

Στην επίσημη ιστοσελίδα της Ολλανδίας για το Σύνδρομο Άσερ (www.ushersyndroom.nl) έχει γραφτεί: “Αν μπορούσες να διαλέξεις την αναπηρία σου μεταξύ του να είσαι τυφλός ή κωφός τι θα διάλεγες; Εγώ δε μπορώ να διαλέξω γιατί χάνω και την ακοή μου και την όραση μου λόγω του συνδρόμου Άσερ”.

Τι είναι όμως το Σύνδρομο Άσερ;

Το Σύνδρομο Άσερ είναι μια γενετική διαταραχή η οποία συμβάλλει στην μερική ή ολική απώλεια της ακοής και της όρασης ενώ αρκετές φορές επηρεάζει και την ισορροπία. Ανάλογα με τα γονίδια που φέρει το άτομο το οποίο θα διαγνωσθεί με το Σύνδρομο Άσερ κι ανάλογα με τη συμπτωματολογία που θα εμφανίσει κατατάσσεται είτε στον Πρώτο Τύπο (κώφωση εκ γενετής, δυσκολία στο λόγο, προβλήματα με την ισορροπία, απώλεια όρασης στα 10 πρώτα χρόνια ζωής), είτε στον Δεύτερο Τύπο (μερική απώλεια ακοής, σταδιακή απώλεια όρασης), είτε στον Τρίτο Τύπο (σταδιακή επιδείνωση ακοής, όρασης, ισορροπίας). (Για περισσότερες πληροφορίες http://www.noesi.gr/book/syndrome/usher).

Σήμερα υπολογίζεται πως περίπου το 10% των παιδιών που γεννιούνται εξ ακοής κωφά ενδέχεται να πάσχουν απ’ το Σύνδρομο Άσερ. Προς το παρόν δεν έχει βρεθεί κάποια αποτελεσματική θεραπεία για το Σύνδρομο Άσερ όμως με το πέρασμα των ετών η επιστήμη έχει δώσει πολύ θετικά δείγματα για την εύρεση μερικής ή ολικής θεραπείας γι’ αυτή τη σπάνια γενετική ανωμαλία. Παράλληλα όμως με τις προσπάθειες εύρεσης της κατάλληλης θεραπείας δημιουργούνται καθημερινές νέες και καλύτερες προϋποθέσεις ώστε τα άτομα με ταυτόχρονα προβλήματα όρασης, ακοής και ισορροπίας να μπορούν να ζουν ανεξάρτητα και αξιοπρεπώς ένα μεγάλο διάστημα της ζωής τους.Read More »

Η ζωή με το σύνδρομο Usher (πρώτο μέρος)

Αποκλειστική συνέντευξη με την Αφροδίτη

Run

Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο που έχω μετακομίσει στο Ρότερνταμ έτυχε με πολλούς και διαφόρους τρόπους να γνωρίσω αρκετούς νεοφερμένους Έλληνες οι οποίοι είτε για σπουδές είτε σε αναζήτηση δουλειάς έχουν αφήσει την πατρίδα και ψάχνουν την τύχη τους στην Ολλανδία. Ένας από τους πιο ενδιαφέροντες ανθρώπους που συνάντησα όταν επισκέφτηκα την τοπική ελληνική κοινότητα ήταν η Αφροδίτη. Δεν την πρόσεξα πολύ στην αρχή καθώς ανίχνευα το χώρο κι όλα τα πρόσωπα μου ήταν παντελώς άγνωστα, όμως γρήγορα ο λόγος που μου απηύθυνε σε συνδυασμό μ’ ένα ζεστό της χαμόγελο με έκαναν να κάτσω σε μια καρέκλα απέναντι της και να πιάσουμε την κουβέντα.

Δε μπορώ να θυμηθώ αν κάναμε τη συγκεκριμένη συζήτηση τη δεύτερη ή την τρίτη φορά που συναντηθήκαμε αλλά με σιγουριά μπορώ να πω ότι σύντομα μετά τη γνωριμία μας μου είπε ότι έχει διαγνωστεί με το σύνδρομο Usher. Στο άκουσμα των δυο λέξεων για πρώτη φορά αντέδρασα ιδιαίτερα αυθόρμητα απαντώντας «Α ναι;». Κάπου το ‘χα ξανακούσει αυτό το όνομα (μάλλον κατά τη διάρκεια των προπτυχιακών σπουδών μου) αλλά δε μπορούσα να ‘μαι κι εντελώς βέβαιη. Έτσι της ζήτησα να μου θυμίσει τα ακριβή συμπτώματα του συνδρόμου. Και η αλήθεια ήταν ότι όχι, δε το θυμόμουν ως κάτι τόσο σοβαρό. Βέβαια, η μεγαλύτερη έκπληξη ήρθε στα αμέσως επόμενα δευτερόλεπτα όταν άκουσα την Αφροδίτη να μου λέει χωρίς τον παραμικρό δισταγμό και με απόλυτη φυσικότητα: «Τώρα που μιλάμε φοράω ακουστικά. Επίσης δεν έχω καθόλου περιφερειακή όραση, άρα πρέπει να σας κοιτάω ευθεία για να σας βλέπω σίγουρα». Κι έπειτα σαν να είχε πει το πιο απλό πράγμα στον κόσμο σηκώθηκε απ’ την καρέκλα της και με σταθερό βήμα –χωρίς να διστάσει στο ελάχιστο!-κατευθύνθηκε μέχρι το μπαράκι της κοινότητας για να πάρει ένα μπουκάλι αναψυκτικό. Είχα μείνει κυριολεκτικά άφωνη. Μα είναι δυνατόν αυτός ο άνθρωπος να έχει αυτό το σύνδρομο και τα προβλήματα που λέει πως έχει;

Το ίδιο αναρωτήθηκα ξανά και ξανά τους επόμενους μήνες που τη γνώριζα καλύτερα και καλύτερα. Αν κάποια στιγμή δεν έβλεπα φευγαλέα τ’ ακουστικά στ’ αυτιά της και κάποιες άλλες φορές δεν παρατηρούσα το ειδικό μπαστουνάκι της αφημένο στο κάθισμα της, πραγματικά θα πίστευα ότι μας κοροϊδεύει όλους. Το αποκορύφωμα της δυσπιστίας μου έλαβε μέρος ανήμερα του εορτασμού του Πάσχα όταν χόρευε για ώρα στην ελληνική κοινότητα έντονους κρητικούς χορούς, χωρίς την παραμικρή φαινομενικά δυσκολία. Η έκπληξη πολλών φίλων που μάθαιναν εκείνο το βράδυ ότι η Αφροδίτη έχει προβλήματα όρασης κι ακοής κι όμως χορεύει έτσι, μ’ έκανε να συνειδητοποιήσω ολοκληρωτικά ότι μπροστά μου είχα έναν πολύ ιδιαίτερο άνθρωπο που άξιζε σιγά-σιγά ν’ «ανακαλύψω» με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

«Θα μου δώσεις συνέντευξη;» της είπα μια μέρα που από μια βόλτα για καφέ στο κέντρο, κατέληξα εντέλει να τρώω κέικ φρούτων στο σπίτι της. «Συνέντευξη;» με ρώτησε παραξενεμένα. «Ναι, συνέντευξη» επανέλαβα με περισσότερο ενθουσιασμό. «Να μιλήσουμε για το Usher, να μου πεις πώς το βιώνεις, πώς είναι η ζωή σου με αυτό» της εξήγησα. «Έπειτα θα δημοσιεύσουμε τη συνέντευξη στο blog μου για να τη διαβάσει και να βοηθηθεί είτε κόσμος που πάσχει απ’ το ίδιο σύνδρομο είτε γενικά άνθρωποι με προβλήματα ακοής κι όρασης. Ακόμη είναι σημαντικό και υγιείς άνθρωποι να μάθουν τι ακριβώς είναι το σύνδρομο Usher και πώς ένας άνθρωπος που έχει διαγνωστεί μ’ αυτό μπορεί να ζει τη ζωή του αξιοπρεπώς. Μπορείς να δώσεις ένα πολύ δυνατό μήνυμα ζωής κι ελπίδας μιλώντας ουσιαστικά για τη ζωή σου και δείχνοντας πόσο καλά τα καταφέρνεις» κατέληξα κι έπειτα σώπασα περιμένοντας κάπως ανυπόμονα ν’ ακούσω την απάντηση της. Αρκετά γρήγορα φάνηκε να το «ζυγίζει» μέσα της κι έπειτα χωρίς ιδιαίτερο δισταγμό μου είπε: «Δεν έχω πρόβλημα να δώσω συνέντευξη. Κάποτε ντρεπόμουν κι είχα πρόβλημα να μιλήσω γι’ αυτό. Όχι όμως πια».

Οι μέρες κύλησαν κι εγώ σιγά-σιγά μέσα από προσωπικό διάβασμα τόσο για το σύνδρομο Usher όσο και για ενδεδειγμένες μορφές συνεντεύξεων διαφόρων ειδών ασθενών άρχισα να διαμορφώνω το ερωτηματολόγιο που θα χρησιμοποιούσα στη συνάντηση μας προκειμένου να πάρω μια όσο το δυνατόν πιο άρτια και περιεκτική συνέντευξη. Δεν είμαι γιατρός, όσο κι αν διαβάσω για ένα σύνδρομο δε μπορώ μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα να καλύψω έρευνες και μελέτες ετών κι επίσης δεν έχω μεγάλη εμπειρία στο να προσεγγίζω και να ζητώ συνέντευξη από άτομα που έχουν λάβει δύσκολες ιατρικές διαγνώσεις. Εντέλει, δεν ξέρω αν κατάφερα να πάρω μια πραγματικά «χρήσιμη», αρκούντως περιεκτική κι ολοκληρωμένη συνέντευξη. Σίγουρα όμως πήρα μια συνέντευξη αληθινή κι αυθόρμητη από μια γυναίκα αποφασισμένη να μιλήσει και να καταθέσει την δική της ιστορία, το πώς «βλέπει» και «ακούει» το σύνδρομο Usher όλα αυτά τα χρόνια μέσα από το δικό της σώμα.

Η συνέντευξη δημοσιεύεται σήμερα με τις όσο το δυνατόν λιγότερες από ‘μένα τροποποιήσεις καθώς η γνησιότητα της είναι το μεγαλύτερο της προτέρημα. Στο παρακάτω ντοκουμέντο θα διαβάσετε την πορεία ζωής ενός ανθρώπου μέσα από το σύνδρομο, τις τρεις χώρες που έζησε, τους πολλούς γιατρούς που επισκέφτηκε, τα διαφορετικά συστήματα υγείας που γνώρισε. Η Αφροδίτη είναι μια νέα, τολμηρή γυναίκα που κατάφερε να ζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο επιλέγοντας απλά «να έχει την ασθένεια, αλλά να μην είναι η ίδια η ασθένεια». Γι’ αυτό άλλωστε είναι τόσο σημαντικό να διαβαστεί και ν’ ακουστεί η ιστορία της.Read More »

Σκέψεις περί θανάτου

"Ὡς χαρίεν ἄνθρωπος, ὅταν ἄνθρωπος ᾖ"
“Ὡς χαρίεν ἄνθρωπος, ὅταν ἄνθρωπος ᾖ”

Ένα από τα πιο δύσκολα θέματα για συζήτηση ή μάλλον το πιο δύσκολο όλων με διαφορά είναι αυτό του θανάτου. Ο θάνατος είναι μαζί με τον έρωτα το μόνο στοιχείο που έχουμε όλοι οι άνθρωποι κοινό και όμως τις περισσότερες φορές είναι απίστευτη η δυσκολία μας να το προσεγγίσουμε, να το καταλάβουμε, να το δούμε ψύχραιμα και φυσικά να το δεχτούμε. Ο θάνατος είναι η απόδειξη πως και το πιο συχνό φαινόμενο, το πιο κοινό σε όλους τους ανθρώπους, δε μπορεί να γίνει εύκολα αποδεκτό όσο κι αν δηλώνουμε προετοιμασμένοι γι’ αυτό. Η αλήθεια πάντα θα είναι πως ποτέ κανένας δεν είναι απολύτως έτοιμος να βιώσει τον θάνατο – τον δικό του ή κάποιου άλλου όντος.

Το πιο δύσκολο μάθημα κατά τη διάρκεια των προπτυχιακών μου σπουδών στη Ψυχολογία ήταν ένα μάθημα επιλογής (δε μας υποχρέωναν να το παρακολουθήσουμε, αν θέλαμε το παίρναμε) με τίτλο «Η ψυχολογία του θανάτου και του πένθους». Θυμάμαι πως επέλεξα να το παρακολουθήσω μαζί με κάποια άλλα μαθήματα με πολύ πιο ευχάριστους κι αισιόδοξους τίτλους – τα οποία αφορούσαν την παιδαγωγική, τη μητρότητα – κι ακόμη θυμάμαι πως ήταν το μόνο μάθημα που παρακαλούσα να περάσω με την πρώτη στις εξετάσεις, όχι για να γλιτώσω το διάβασμα στην επόμενη εξεταστική αλλά γιατί τότε ένιωθα πως δε θα ήμουν σε θέση να διαβάσω τα όσα απίστευτα – και υπέροχα – διάβαζα εκείνη την περίοδο. Φέρνω εικόνες στο μυαλό μου μ’ εμένα να κλαίω συνεχόμενα για περίπου δυο μέρες πριν τις εξετάσεις. Δε μπορώ να πω πως η ύλη ήταν δυσάρεστη. Ήταν κάτι πολύ περισσότερο, κάτι πολύ πιο βαθύ: ήταν επώδυνη. Πονούσα σαν άνθρωπος όταν διάβαζα για το θάνατο, με παίρνανε τα δάκρυα όταν διάβαζα προσωπικές ιστορίες απώλειας διαφόρων ανθρώπων. Το πένθος που αναδυόταν μες από τις σελίδες των βιβλίων «τρύπαγε» τα κόκκαλα μου. Υπάρχουν αλήθεια ψυχολόγοι που όλη τους τη ζωή ασχολούνται με το θέμα του θανάτου; Αυτό μέχρι και σήμερα με κάνει ν’ απορώ μα και να θαυμάζω κάποιους συναδέλφους.Read More »